« Επιστροφή | Παναγιώτης Κονδύλης – Ιδεολογίες και Ελληνική Εθνι... » | Κωστής Μοσκώφ – Ρήσεις. » | Σ. Κυριαζόπουλος - Η καταγωγή του τεχνικού πνεύμα... » | π.Παναγιώτης Καποδίστριας -Μικρό ανθολόγιο Ελληνικ... » | π.Παναγιώτης Καποδίστριας - Λογομαχία για την Τέχ... » | π.Π. Καποδίστριας - Προϋποθέσεις και Θέσεις για ... » | π. Π. Καποδίστριας –Τo Xαϊκού: Άσκηση γλυπτικής το... » | Παιδικό βιβλίο - Σταλαγματιές της Αγάπης του Θεού » | Σερ Στήβεν Ράνσιμαν – Η τελευταία Βυζαντινή Αναγέν... » | Λάμπρος Καμπερίδης - Προλεγόμενα του μεταφραστή. »

Νίκος Καρούζος – Οι βράχοι της Ύδρας.

Ένα αυστηρά ελληνικό ποίημα.

Image Hosted by ImageShack.us


Στη θάλασσα της ζωής,
στη θάλασσα του θανάτου
η ψυχή μου, κουρασμένη κι άπ’ τα δυό,
αναζητεί
το βουνό
απ’ όπου τα νερά
έχουν τραβηχτεί.

ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟ


Ήμουνα ψηλά στα χαράματα όπως είναι
ψηλά στη σιγή ο άγέννητος αέρας.
Δεν μπορούσα να εξηγήσω κανέναν κόκορα,
δεν είχα τη σκάλα να υπερβώ το στήθος
καθώς απ’ το μίσχο φανερώνεται μόνο του
και το πιο αβέβαιο άνθος
καθώς βγαίνει στη λευτεριά του ο ποντικός
προβάλλοντας άξαφνα στον πανικό απ’ την κρύπτη.
Οι μεγάλες ιδέες μου για το θάνατο
μοιάζαν, αλήθεια, με τα σχοινιά των πηγαδιών
όπως τεντώνονται άπ' τους γεμάτους κουβάδες
και διψασμένο τ' άλογο ζυγώνει
χώνοντας το λαμπρό κεφάλι του
μέσα στον μπόλικου νερού την ηδονή
και με γοργό της δίψας ήχο την αποστραγγίζει.
Ο πόνος απλώνεται χαράματα στη φύση.
Το δέντρο θέλει πετεινά κι ο θάνατος
ήτανε ψηλά μια πείνα πούχε γαλαζοβολήσει.
Το δέντρο βγάζει τους ανθούς· βγάζει θυσία στα κλαριά του
κι ό θάνατος ήτανε κοντά του
χαμηλά.
Ο πόνος άκατέβατος οι ώρες άπλάδες αχράντων
ένιωθα τριαντάφυλλα και ξύλευα μέσα μου το σταυρό
μ’ ακράτητο φώς την ίδια τη ζωή πού την υψώνουν
οι βράχοι της Ύδρας
αυτά τα ξεροσφύρια τον θεού, μα την αλήθεια.
Κι απότομα λησμόνησα τα τριγυριστά λαλήματα
το ούρλιασμα τον ήλιου στην κοκκινίλα της αυγής
τα πάθη των ανθρώπων και των ζώων
όσο βαθιά τα νέμονταν οι τσακισμένοι ύπνοι.
Κι απότομα θυμήθηκα πώς τα μερμήγκια είναι άλαλα.
και δε γνωρίζω ποιος ο πόνος τους
η γοερότητα η δική τους.
Έτσι μου δόθηκε ξανά την ώρα κείνη
άπ' το πολύ-πολύ μικρό .
άχειροποίητη η απεραντοσύνη.
Κι ως έχανα τις διαστάσεις ολότελα
βγαλμένος άπ' την αθώα προοπτική μου
στης ερημιάς αφέθηκα την κόψη.

Ετικέτες

Να απαντήσω με την αρχή από το ποίημά του "Έναστρη φωτογένεια" το πρώτο από το δεύτερο τόμο των Ποιημάτων του από τον Ίκαρο:
"Ο άνθρωπος που εισόρμησε πια στην απώτερη θλίψη
με δίχως έστω ένα τριαντάφυλλο
μ' εκείνα τ' ακατέργαστα στην ώχρα μεινεσμένα μάτια
στο μισοσκέπαστο ερημόκκλησο σέρνοντας
τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας
ανέκαθεν ήξερε την άσωστη κατάσταση..."

ειναι μικροψυχοι οι καιροι για ποιηση,ειναι αληθεια.κι αυτοι που διαβαζουν ποιηση δεν διαφερουν απ τους αλλους.Οποιος δεν τρωει βρωμικο ψωμι τι να καταλαβεi;Απο τοτε που διαβαζουν ποιηση στα σαλονια...ψευτισε η ζωη μας.Ας ειναι.b

Κι αυτό δέν σημαίνει πώς δέν αγαπάμε τήν ποίηση.b

θεε μου θά μπορέσουμε να ζήσουμε κανονικα

Να συμπληρωσω...''Η ποίηση καί η τέχνη δέν μάς βοηθάνε νά ζησουμε. Μάς βοηθάνε να πεθάνουμε΄΄Eγγονόπουλος

Η τέχνη ν αλιεύεις θαύματα ,αυτό ειναι ποίηση.Τ.Βαρβιτσιώτης

Δημοσίευση σχολίου

Σύνδεσμοι

eXTReMe Tracker