Γιώργος Σεφέρης - Επιστολή Νο 62
…Τώρα μόνο σε τούτο θέλω να επιμείνω με όλη μου τη δύναμη: όση απογοήτευση, πίκρα, απελπισία κι αν μου έχει δώσει ο τόπος, πάντα βρήκα, και στις χειρότερες στιγμές, κάποια χειρονομία, κάποια ματιά, κίνηση η έκφραση ενός άγνωστου προσώπου, στην πόλη ή στην ύπαιθρο, που μου έδωσε την ελπίδα, που ήταν σα να μου λέει πώς η πίστη μου δεν ήταν στραβή.
Νομίζω ότι το μεγάλο δράμα σήμερα στην πατρίδα δεν είναι ο κοσμάκης που παλεύει πώς να τα βγάλει πέρα, αλλά οι «μορφωμένοι» που ποτέ δεν ήταν τόσο ξεπεσμένοι όσο σήμερα: έχεις αναμετρήσει, από τότε πού ξενιτεύτηκες, τι βιομηχανία άρλούμπας και τραμπουκισμού είναι η σημερινή πνευματική μας κατάσταση; Όταν είναι τέτοιοι πως να μην απλώσουν την αμνησία, την ύπνοβασία, θα 'λεγα, σ' όλη τη χώρα; — Ποια είναι η αντιστοιχία της Ελλάδας του Σικελιανού με τους ανθρώπους που διασταυρώνω;—· ρωτάς και η αντιστοιχία του Σολωμού, του Κάλβου, του Καβάφη, του Παλαμά ποιά ήταν; Ποιό να ήταν το πραγματικό κοινό τους; ρωτήθηκα κάποτε. Αλλά θα πηγαίναμε μακριά κουβεντιάζοντας για τους ποιητές. Εκείνο που είναι πιο άμεσο και ανατριχιαστικό είναι όταν ρωτηθούμε τι σωστό κάνει το πανεπιστήμιο, η ακαδημία, η παιδεία μας γενικά και οι υπεύθυνοι γι' αυτήν — όλα, μοιραία, πάνε κατά διαβόλου. Αυτοί νεγροποιούν τον κόσμο. Γι' αυτό κάνε τη δουλειά σου όπως την αγαπάς, όχι για να βρεις απήχηση
— (παραμονή πρωτοχρονιάς)
όχι για να βρεις απήχηση, έλεγα, ή τίποτε παραπλήσιο, άλλα για να έχεις παστρικιά τη συνείδηση σου πώς έκανες ό,τι μπορούσες για ν' αντισταθείς σ' αυτά τα φρικαλέα καμώματα…
Απόσπασμα από την επιστολή Νο 62 του Σεφέρη προς Λορεντζάτο.
«Γράμματα Σεφέρη Λορεντζάτου»
(1948 – 1968)
Εκδ. Δόμος.
Σελ. 134-135.
Ετικέτες Γιώργος Σεφέρης
